Zoveel te vertellen

Alweer wat op mijn blog. De komende week is het internetten gratis, een speciale actie. Elke dag is ook zo vol met zoveel dingen dat ik weer lekker enthousiast mijn blog voltyp!

Telofonie & Internet
In Kenia is geen vaste lijn, dus iedereen belt met een mobieltje. Internetten doe je via een usb-modem, je koopt zowel voor je telefoon als interet steeds credits. Echt overal zie je Safaricom, op elke hoek kan je die credits kopen. Dat is dus bijzonder goed geregeld. Soms valt alleen de stroom uit. Het kan dan echt uren duren voordat er weer stroom is, en soms dagen.

Werkdag
Vandaag zit ik met mijn Keniaanse collega's op het kantoor van Macheo te werken aan een voorlichtingsstuk voor de social workers voor de jongens van het Macheo Childres's Centre. Het gaat over allerlei soorten verslavingen. In Kenia zijn mensen heel gesloten, praten niet makkelijk over dingen, ook zijn er vele fabels die de ronde doen, dus alles moet simpel en slowly, slowly. Vanmiddag weer melk verkopen, gisteren in 2 uur 60 liter verkocht!

Kop Kenia
Op 1 foto staan Terisa en Charles van Kop. Voor KOP help ik met een sterallisatie programma. Jannie regelt alles maar ik organiseer ter plaatse nu wat dingen. Verder heb ik weer heel wat patienten gezien. De foto met de 2 blije meisjes is ook bij KOP, zij joelen het uit als ze me zien en klimmen echt in me!

Macheo's Food program
Ik ben er nu van overtuigd dat de manier hoe Macheo foodprogramma regelt echt een enorm grote bijdrage levert, voor zeer veel kinderen en hun ouders. Voor 24 euro heeft een kind een jaar te eten via school. De ouders betalen een minimale bijdrage om hun betrokken te houden. De omstandigheden hoe het eten klaargemaakt wordt is niet ideaal te noemen. Veel hout sprokkelen, op openvuurtjes moeten giga-hoeveelheden worden bereid voor alle kinderen, vaak honderden. Ik ben nu in gesprek om iets te verbeteren aan de omstandigheden, zodat er beter gekookt kan worden, dit scheelt hout, energie en tijd en kan er dus makkelijker meer gekookt worden voor meer kinderen. Later meer want dit zal een grote en belangrijke investering worden die ik met het opgehaalde geld ga realiseren!

Jullie in de regen en kou, ik echt in de zinderende hitte, 100 m. in de zon lopen, en mijn hoofd ingesmeerd met 50+, toch prikt het direct!

Goed weekend vast! En tot later trouwe lezers. Lfs Maaike

De Kenyan way

Er is zoveel te vertellen, vandaag 2 avonturen die ik graag met jullie wil delen!

Ziekenhuisbezoek
Een van de kinderen van Macheo Children’s Centre was op school gestruikeld over een steen, Vaati van 6 jaar oud. Ze had een flink bloedende hoofdwond en haar arm was zeer pijnlijk. Verónica is rond 16.00 uur naar het ziekenhuis gegaan. Toen waren er foto’s genomen van haar arm, al snel was duidelijk dat het een gecompliceerde breuk was in haar pols. Ze kreeg een zeer geknutselde spalk en haar hoofdwond werd goed afgedekt en verbonden. Toen Chege en ik rond 18.00 uur kwamen (om hun te halen), bleek dat er toch een specialist naar moest kijken, dus een ander ziekenhuis. Op het moment dat de dokter dit had gezegd en de status had afgegeven was hij ineens verdwenen. Het duurde eindeloos voordat we wisten waar we naartoe moesten. In de pick up op naar het Gereneral Hospitel. Arme Vaati het was inmiddels al 20.00 uur, ze dronk gretig melk en at gelukkig ook koekjes we bij een shop onderweg hadden gekocht. Ze was heel dapper, gaf echt geen krimp en zag er echt zielig uit met haar hele schooljurk onder het bloed. Toen we aankwamen schrokken we nogal van de hoeveelheid mensen die in en om de emergencyroom lagen, stonden en zaten. Wij konden niets anders doen dan buiten wachten, net als vele anderen op een muurtje tussen de planten. Gelukkig lag Vaati te slapen op mijn schoot en Verónica wist op te rukken in de chaos, liet aan iedereen de verwijsbrief en foto’s zien om maar sneller aan de beurt te zijn. Het was echt bizar hoe het er aan toe ging. Er waren allemaal kamers, er liepen héél veel zusters en artsen. Het leek erop dat ze vooral in beweging waren en weinig deden. Veel mensen lagen op brancards zonder gordijnen er tussen vlak naast elkaar met de vreselijkste dingen, open en bloot. Er kwamen heftige gevallen binnen zo werd een zwaar bloedende man binnengesleept en krijsende ouders met een overleden kind. Overal lag bloed, kots en overal andere ranzigheid, de hygiëne was echt héél ver te zoeken. Toen we eindelijk rond 21.30 een dokter kregen te zien trok de zuster het verband er weer af, wat in het andere ziekenhuis er op was gedaan (ook voor betaald). Right. Toen kregen we te horen dat we zelf maar naar de apotheek moesten om de spullen voor het gips te kopen. Met de pick up weer op pad, en toen weer terug richting gipskamer. Omdat de dokter sleutels had van de kastjes wisten we wel dat hij daar werkte, anders zou je denken dat het een voorbijganger was, hij leek wel dronken, deed erg vreemd. Vaati moest alleen huilen toen ze een injectie in haar arm kreeg voor de pijn. Toen het gips erom zat moesten we wéér naar een andere kamer om haar hoofdwond te laten doen. Er kwamen alleen maar mannen dingen vragen en kijken maar deden echt niks. We moesten zelf assisteren om de wond te desinfecteren en vervolgens zeiden ze het niet zouden verbinden. We waren toen echt bijna op ons kookpunt… er stond een megalange rij om pijnstillers te halen, omdat ik paracetamol had, gingen we snel terug naar Macheo wat 20 minuten rijden was, rond 23.00 uur waren we terug in Macheo. Thuis hebben we zelf haar hoofd alsnog verbonden. Gelukkig viel ze direct in slaap. Dit is Kenia, zo gaan de dingen hier. Ook Chege en Verónica, locals, waren bang dat ze over al deze taferelen zouden dromen, net als ik. Gelukkig is me dat bespaard gebleven.

Maziwa fresh
Na dit avontuur ging de wekker om 4.45 uur de volgende ochtend. Voor Macheo Children’s Centre gingen we melk verkopen in een piepkleine shop. Op Macheo zijn flink wat koeien, om zelf inkomsten te genereren voor het weeshuis. De prijs werd ipv 33 KSH (0,33 euro) 37 KSH. Mijn blanke huid werd gebruikt voor de business, een uitkomst want in Thika blijft dat een attractie. Maziwa fresh, bila matji (verse melk, zonder water) hebben we luidkeels geroepen om wat aandacht te vestigen op de nieuwe shop. Alleen het feit dat er 2 Mzungu’s waren was natuurlijk al genoeg reden om te kijken. In het donker begonnen we, de markt start om 5.00 uur. Het is allemaal primitief hoe het eraan toegaat, de melk wordt in zakken meegegeven en er lopen koeien door de straat die vuilnis eten. Ook waren Florence, Véronica en Matia vd partij. Dikke pret en we hebben ’s ochtends 20 liter verkocht. Tussendoor was de shop dicht en v.a. 4.15 uur stonden we er weer. Binnen 1,5 uur was 25 liter op en veel mensen waren teleurgesteld dat het op was. Dag 2 is er al 65 liter verkocht. De shop is voor een maand gehuurd, en het lijkt aan te slaan! De kinderen van Macheo worden altijd met de schoolbus van school gehaald, ze keken hun ogen uit toen ze ons op de terugweg met allemaal lege melkbussen en jerrycans kwamen ophalen. Dikke lol in de bus naar huis!

Ja, zo zou ik nog vele andere avonturen kunnen beschrijven, elke dag is anders, héél snel weer een nieuw berichtje dus! De Mzungu truc werkt dus, de aanloop in de shop is gigantisch! We wisselen daarom deze week af dat er altijd 1 in de shop is, dus morgen weer héél vroeg op!

Ben heel blij met alle berichtjes, e-mailtjes en sms-jes, DANK!
Liefs Maaike

Eerste week

De zon is al ruimschoots aan het schijnen en het is pas 7.30. Ik heb amper een weekje erop zitten en ik heb al zoveel indrukken, maar ik vind het geweldig een tijdje hier te kunnen zijn en helpen. Het voelt allemaal heel vertrouwd hier voor me, ook al is alles compleet anders. Zo had ik net weer geen water om te douchen, ik ben er al aan gewend, het hoort er nou eenmaal bij hier. De contrasten zijn groot in Kenia, eigenlijk is alles in de Tuski’s, de lokale supermarkt die echt lijkt op de Champion uit Frankrijk, er is een golfbaan met zwembad, iedereen loopt met een mobieltje maar het overgrote gedeelte van het straatbeeld is armoede, vuilnis, sloppenwijken, mannen die voor karren over straat rennen.

KOP KENYA
Donderdag ben ik naar Kiandutu geweest. Dit is een bijzonder arme sloppenwijk. KOP ligt aan het einde van de wijk. Er zijn 2 klassen met kinderen en de gezondheidspost met zuster Terisa die verschrikkelijk blij was mij te zien. Ik kreeg direct een doktersjas aan en kon meehelpen door de statussen van de patiënten in te vullen. Ze kwamen met allerlei klachten, veel jonge kinderen met hun jonge moeders. Ze krijgen medicijnen van KOP. Ze vonden het reuze-spannend dat er een Mzungu ook hun temperatuur opnam, voelde aan hun huid of ze uitgedroogd waren. De schoolkinderen waren ontzettend opgewonden om mij te zien, wilden weer allemaal mijn hand vastpakken. Toen ik met Terisa in de schaduw een bonenprut zat te eten konden ze het niet laten de hele tijd te komen kijken hoe de Mzungu eet! Ik vond het meehelpen heel bijzonder, dat ga ik vaker doen en kijken wat ik nog meer kan doen voor de gezondheidspost of Terisa. Ik mag absoluut niet alleen de sloppenwijk door, daarom had Naftali me opgehaald en liep Charles mee terug, het was een half uurtje lopen, wederom blije mensen ondanks de primitieve en smerige leefomstandigheden.

Macheo
Met de mensen van Macheo ga ik mee met de pick up wanneer dit mogelijk is, zo moest er uitgekeken worden naar een stukje land, dit lag prachtig aan de voet van Mount Kenya, we gingen daarheen met één van de werknemers van Macheo. Hij fietst elke dag 2 uur heen en 2 uur terug, hij woont echt in de bush midden tussen het groen in een golfplaten huis. Apetrots liet hij dat zien.

Weeshuis
Op het terrein van Macheo staat een weeshuis Macheo Children’s Centre, hier wonen 53 kinderen die te maken hebben gehad met veel trauma’s en ellende vroeger. Huismoeders en –vaders zorgen voor de dagelijkse gang van zaken. Verder zijn er social workers die individuele begeleiding doen en kijken welke behoeftes elk kind heeft. De meisjes en jongens hebben een aparte slaapzaal. Verder moeten de kinderen elke dag naar school behalve op zondag. In Kenia zijn dat megalange schooldagen. De school is vanaf 7.00 uur en ze komen soms pas weer om 19.00 uur thuis. Dan moeten ze hun schooluniform wassen, deze hangen allemaal aan waslijnen, dan eten ze gezamenlijk. Daarna buiten afwassen, de ene dag de meisjes en de andere dag de jongens. Ik eet en help mee ’s avonds om ze ondertussen wat beter te leren kennen. Ze vinden het allemaal heel spannend wat we in NL eten etc. Ook waren ze megagefascineerd dat ik linkshandig ben. Ze gingen me nadoen en een meisje wist te vertellen dat Obama ook linkshandig was! Dan is het van 20.00-21.00 uur huiswerk maken. Toen ik vrijdagavond de kinderen aan het helpen was met huiswerk, vielen de kleintjes op tafel in slaap. In het begin blijf ik een beetje op afstand om ze te laten wennen aan mij. Maar de allerkleinsten kruipen lekker bij je op schoot, willen de hele tijd tegen je aan hangen, je hand vast houden. Gisterenavond mochten de kinderen televisie kijken, echt hélemaal opgewonden, joelend van plezier. Cécelia ging lekker aan mijn haar frutselen want dat blijft iets spannends blond haar.

Deze week veel dingen te doen, dus ik hou jullie op de hoogte, zo ga ik vandaag weer met Joanne op pad voor het food program. Ook ben ik in gesprek hoe het geld ingezet gaat worden, hierover later meer! Dank voor de leuke berichtjes!!!
Happy greetz Maaike

Jambo vanuit Thika!

Waar moet ik beginnen, het vertrek uit Amsterdam lijkt alweer héél lang geleden, toch ben ik pas 2 dagen in Kenia. Wat een indrukken, wat een ontzettend lieve mensen allemaal en ik voel me zeer welkom. Zo ontzettend fijn dat Minke me naar Schiphol wilde rijden, Marg kwam ook om uit te zwaaien, superleuk! Het was even passen en meten om alles ingecheckt te krijgen en ik heb me een breuk aan handbagage gesjouwd, met een big smile zat ik in het vliegtuig, vol energie. Echt bizar, zat ik net aan mijn eten in het vliegtuig werd er ineens omgeroepen of Miss. Op de Coul zich even kenbaar wilde maken..... verslikte me bijna, dacht echt wat krijgen we nu?! Kreeg ik een kaartje van de purser (van vriendin Gabrielle) en hij vroeg of ik mijn spullen bij elkaar wilde pakken om een nieuwe plek op de zoeken. Werkeljk waar, This is it heb ik dus vanuit een riante(re) positie kunnen bekijken. Briljant! De reis was zo om, was ook maar 8 uur vliegen.

Terug in Kenia
Het was bijzonder fijn om de zwoele lucht te voelen en de zo niet Europese geur te ruiken. Mijn visum had ik in no time, al mijn bagage was er en toen ook nog Marnix zo gevonden in de coffeecorner. Heerlijk in de pick up van Macheo op naar Thika. Rond 22.30 uur kwamen we het terrein op van Macheo. Met Marnix en mijn nieuwe huisgenoot Niels een biertje gedronken. Er is maar 2 uur tijdsverschil, voor mij was het niet zo laat toen ik om 2.00 uur in mijn bed rolde voor de komende weken.

Eerste dagen
Ik heb zóveel mensen en nog meer kinderen handjes gegeven, ook uren gekletst met veel mensen van Macheo. Ik ben vooral heel benieuwd naar hun verhalen, maar zij ook in naar mij, dus dat is fijn. Met Chege en Niels de hele middag boodschappen gedaan in Thika. Eén keer in de week wordt er voor het weeshuis inkopen gedaan, echt van hot naar her maar daardoor juist heel leuk. Gisteren avond al in de lokale pub geweest en allemaal andere vrijwilligers ontmoet. Wat ik echt zéér opvallend vind in Thika is dat het ontzettend groen is en bijna iedereen heb ik blij gezien.

Vandaag heb ik met de social worker Grace en Joanne veel gepraat en met Joanne wandelend naar 1 van de scholen geweest waar Macheo het voedselprogramma heeft. Van de 900 kinderen van de school worden er 300 geholpen door Macheo met eten. Het lijkt zo normaal, eten. Voor deze kinderen is dat het zeker niet, op school krijgen ze maïs en bonen prut, dit is vaak het enige wat ze te eten krijgen op een dag. Het is echt zoveel meer dan een bord eten in dit land, het is een manier om te overleven en geconcreerd te kunnen leren. De kinderen wilden zeer graag aan me zitten, allemaal kleverige handjes en allemaal Mzungu roepend, dat betekend blanke, dit hoor je overal. Ook wilden ze toch even aan mijn haren zitten. Ik was vooral onder de indruk hoe goed het geregeld was. De kinderen dragen allemaal een schooluniform, maar lang niet allemaal hebben ze schoenen aan. En toch zijn alle kinderen zó blij en huppelen tevreden rond. Heel mooi om te zien.

Echt ik kan nog uren doorvertellen, ik weet één ding zeker, ik ben blij een tijdje hier te kunnen wonen en te kunnen meehelpen maar het is eigenlijk zó kort. Ik ga dus optimaal genieten en meedoen. Morgenochtend ga ik naar KOP Kenya om daar de eerste gesprekken te voeren en mee te helpen bij het project. Ik ben héél benieuwd!

Er volgt snel weer een berichtje!

Afscheid NL - klaar voor Kenia

Een berichtje, echt vlak voor mijn avontuur naar Kenia. Afgelopen week was me het weekje wel, ren je rot en ik ben lekker op de proef gesteld op flexibiliteit en geduld!

Mijn werk heb ik fijn kunnen overdragen, heerlijk de boel de boel. Het afscheid was echt heel leuk, naast allemaal lieve berichtjes kreeg ik ook een 'overlevingspakket' voor in Kenia. Echt super! Half maart liggen er mega-veel uitdagingen bij KWF op me te wachten, maar eerst nu totale focus op andere zaken.

Er waren heel wat hobbels deze week, via wat omwegen is het allemaal wel gelukt maar Murphey´s law was een feit. Zo deed maandag mijn enige bankpas het niet meer, hoe ontspannen een week voor vertrek, maar alle noodscenario's zijn doordacht en het is goed gekomen, althans met plan B en C ga ik op reis! Wat ik ook wel heel grappig vind is dat ik met een opengeschaafde en blauwe knie + elleboog op pad ga. Sja, Amsterdam in de sneeuw is prachtig alleen het strooizout was continu op voor de fietspaden, dus ach heb wat mooie slidings gemaakt! En het is natuurlijk een mooi verhaal voor in Thika. Daar is het heet en is de zonkracht 11. In NL geeft KWF een alarm uit wanneer het zonkracht 7 is omdat dit uitzonderlijk hoog is in ons land. Sja een land bij de evenaar lacht hierom, want daar is het echt serious business met de zonsterkte en hitte.

Het afscheidnemen is begonnen, gisteren heerlijk de laatste vrijdagavond in de kroeg gehangen, oh wat fijn. In april trouwt mijn zus, vandaag nog even mee naar trouwlocatie´s gekeken in Den Haag en zo gaat dit weekend voort met allemaal leuke dingen. Ondertussen moet ik ook nog maar eens zien hoe ik alle spullen in mijn 2 tassen krijg, elk max. 23 kg. ga daar zéker overheen.... . Ga natuurlijk met handbagage met mijn beste glimlach ook veel te veel meenemen, hopelijk lachen ze terug en mag het allemaal mee maandag a.s.!

Nou lieve mensen, het volgende berichtje schrijf ik vanuit Kenia. De internetverbinding is heel traag maar het gaat vast lukken om mijn ervaringen via deze blog te delen met jullie.

En alle mensen die een bijdrage hebben gegeven, nogmaals DANK het verslag volgt hoe ik het inzet! Alle liefs Maaike

Laatste voorbereidingen

Wow, wat is de tijd gevlogen zeg, niet te geloven. Eerst waren het nog dromen, toen waren het plannen, en nu ga ik bijna richting Kenia. Het blijft geweldig om alle betrokkenheid om me heen te voelen en merken.

Wat ga ik doen?
Voor KOP ga ik kijken wat ik kan aanvullen en uitbreiden op de gezondheidspost, deze staat in de sloppenwijk Kianduthu. Daarnaast is een schooltje waar ook dingen te realiseren zijn. Marnix, die al jaren in Kenia woont mailde van de week of ik het zag zitten om voorlichting te geven over alcohol en borstkanker. Door mijn ervaringen is dat natuurlijk voor mij zéker een match. Marnix is dat nu aan het uitwerken maar waarschijnlijk ga ik meerdere sessie's geven bij verschillende groepen. Ik vind het bijzonder dat het vertrouwen groot is wederzijds. Ik ga met een goed gevoel en het idee heb dat ik oneindig veel goede dingen kan gaan doen ter plaatse en dat we het concreet allemaal wel gaan invullen. Omdat ik best lang ga hoeft niet alles van dag, tot dag ingedeeld te zijn. Ik ga slapen in het vrijwilligershuis van Macheo in Thika en wordt opgehaald van het vliegveld, nou dat is stap 1. De rest komt ter plaatse.

Verrassingen
Afgelopen zondag heb ik een nieuwjaarsborrel gegeven, echt wat was het gezellig en hoe lief alle bijdragen die ik ook voor Kenia heb ontvangen! En gisteren kwam een geweldig onverwacht bericht, Annemarie van KOP Kenia komt ook voor een klein weekje, WAUW. Ook hoop ik stiekem enorm dat mijn lieve KLM-vrienden ook nog in die periode aankomen zweven.

Laatste weekje
Komende week bijzonder veel regelen, werk overdracht maken, projecten afronden, auto staat al weken met kapotte accu te bibberen, dak lekt, VVE moet nog 'even' opgezet worden, Malaria-pillen/laatste prikken regelen, pakken, mensen zien en mijn nichtje nog flink knuffelen! Hoe heerlijk om daarna te gaan! Wauwie!

Liefs Maaike

2010 here we come

Een knallend 2010 gaat het worden, dat vooruitzicht heb ik. Voor iedereen ook al het goeds gewenst.

I love the city
Amsterdam vandaag zon, ijs èn sneeuw, wat wil je nog meer, heerlijk. Vind het best gek dat ik over 2 weken zo de 'zomer' in stap. Althans het is in Kenia boven de 25 graden.

Hulp voor Kenia
Geweldig dat de hulptroepen zich blijven aandienen. Ook wordt er nog steeds door velen geld overgemaakt. En heel lief dat iedereen deze manier van persoonlijke hulpverlening mooi vind. Dat klopt, ik ga echt met het geld de allerarmsten helpen. Ook ga ik zo veel mogelijk foto's maken, wie ik blij heb gemaakt zodat ik dat dan kan laten zien aan de geldschieters.

Aftellen
Nog 2 weekjes werken en dan 8 weken vrij, wat een vooruitzicht. Het voelt niet zo dat dat ik ga werken in Kenia. Maar luieren en vakantie vieren is natuurlijk iets anders. Wel hoop ik natuurlijk iets meer te zien in Kenia dan Thika en de sloppenwijk Kiandutu. Maar hoe fijn, dat zie ik allemaal wel ter plaatse. Mijn blog blijf ik trouw, ook voor mijn vertrek, maar zeker ook als ik ter plaatse ben.

Tot de volgende keer.
Liefs Maaike