Eerste week

De zon is al ruimschoots aan het schijnen en het is pas 7.30. Ik heb amper een weekje erop zitten en ik heb al zoveel indrukken, maar ik vind het geweldig een tijdje hier te kunnen zijn en helpen. Het voelt allemaal heel vertrouwd hier voor me, ook al is alles compleet anders. Zo had ik net weer geen water om te douchen, ik ben er al aan gewend, het hoort er nou eenmaal bij hier. De contrasten zijn groot in Kenia, eigenlijk is alles in de Tuski’s, de lokale supermarkt die echt lijkt op de Champion uit Frankrijk, er is een golfbaan met zwembad, iedereen loopt met een mobieltje maar het overgrote gedeelte van het straatbeeld is armoede, vuilnis, sloppenwijken, mannen die voor karren over straat rennen.

KOP KENYA
Donderdag ben ik naar Kiandutu geweest. Dit is een bijzonder arme sloppenwijk. KOP ligt aan het einde van de wijk. Er zijn 2 klassen met kinderen en de gezondheidspost met zuster Terisa die verschrikkelijk blij was mij te zien. Ik kreeg direct een doktersjas aan en kon meehelpen door de statussen van de patiënten in te vullen. Ze kwamen met allerlei klachten, veel jonge kinderen met hun jonge moeders. Ze krijgen medicijnen van KOP. Ze vonden het reuze-spannend dat er een Mzungu ook hun temperatuur opnam, voelde aan hun huid of ze uitgedroogd waren. De schoolkinderen waren ontzettend opgewonden om mij te zien, wilden weer allemaal mijn hand vastpakken. Toen ik met Terisa in de schaduw een bonenprut zat te eten konden ze het niet laten de hele tijd te komen kijken hoe de Mzungu eet! Ik vond het meehelpen heel bijzonder, dat ga ik vaker doen en kijken wat ik nog meer kan doen voor de gezondheidspost of Terisa. Ik mag absoluut niet alleen de sloppenwijk door, daarom had Naftali me opgehaald en liep Charles mee terug, het was een half uurtje lopen, wederom blije mensen ondanks de primitieve en smerige leefomstandigheden.

Macheo
Met de mensen van Macheo ga ik mee met de pick up wanneer dit mogelijk is, zo moest er uitgekeken worden naar een stukje land, dit lag prachtig aan de voet van Mount Kenya, we gingen daarheen met één van de werknemers van Macheo. Hij fietst elke dag 2 uur heen en 2 uur terug, hij woont echt in de bush midden tussen het groen in een golfplaten huis. Apetrots liet hij dat zien.

Weeshuis
Op het terrein van Macheo staat een weeshuis Macheo Children’s Centre, hier wonen 53 kinderen die te maken hebben gehad met veel trauma’s en ellende vroeger. Huismoeders en –vaders zorgen voor de dagelijkse gang van zaken. Verder zijn er social workers die individuele begeleiding doen en kijken welke behoeftes elk kind heeft. De meisjes en jongens hebben een aparte slaapzaal. Verder moeten de kinderen elke dag naar school behalve op zondag. In Kenia zijn dat megalange schooldagen. De school is vanaf 7.00 uur en ze komen soms pas weer om 19.00 uur thuis. Dan moeten ze hun schooluniform wassen, deze hangen allemaal aan waslijnen, dan eten ze gezamenlijk. Daarna buiten afwassen, de ene dag de meisjes en de andere dag de jongens. Ik eet en help mee ’s avonds om ze ondertussen wat beter te leren kennen. Ze vinden het allemaal heel spannend wat we in NL eten etc. Ook waren ze megagefascineerd dat ik linkshandig ben. Ze gingen me nadoen en een meisje wist te vertellen dat Obama ook linkshandig was! Dan is het van 20.00-21.00 uur huiswerk maken. Toen ik vrijdagavond de kinderen aan het helpen was met huiswerk, vielen de kleintjes op tafel in slaap. In het begin blijf ik een beetje op afstand om ze te laten wennen aan mij. Maar de allerkleinsten kruipen lekker bij je op schoot, willen de hele tijd tegen je aan hangen, je hand vast houden. Gisterenavond mochten de kinderen televisie kijken, echt hélemaal opgewonden, joelend van plezier. Cécelia ging lekker aan mijn haar frutselen want dat blijft iets spannends blond haar.

Deze week veel dingen te doen, dus ik hou jullie op de hoogte, zo ga ik vandaag weer met Joanne op pad voor het food program. Ook ben ik in gesprek hoe het geld ingezet gaat worden, hierover later meer! Dank voor de leuke berichtjes!!!
Happy greetz Maaike