Heimwee

De laatste week was hectisch, vol gezelligheid en afscheid. Bij KOP had ik als afscheid lolly's voor de kids meegenomen en wat cake. Voor de laatste keer al die blije mensen en lieve plakhandjes.

Swingend weekend
Vrijdagavond gingen we een avondje uit in Thika. Heel hip lekker swingen bij een tankstation. Niets is te gek voor de Kenianen, mannen dansen met mannen, vrouwen met vrouwen als het maar zwoel en sexy is, gooi die heupen maar los en zwaaien met die billen. Sja, ik stak wat af als stijve mzungu. Enorm veel lol gehad. Het hele weekend van alles te beleven bij Macheo maar zaterdagavond wel het hoogtepunt disco met de kids! De muziek op 10 en de allerkleinsten zijn ook al ware talenten. Sja, of wij NL-ers zijn gewoon stijve harken.....

Zondag met de kids mee naar de kerk, halelujaaaaa, en weer véél dansen en zingen.

Afscheid
Met een heel dubbel gevoel nam ik van iedereen afscheid. Ik zou zo willen blijven het voelde allemaal heel vertrouwd en insentief. Ik weet zeker dat ik terug ga naar Thika. Velen vonden het ook supererg dat ik ging. Maar het moeilijkste vond ik het afscheid van de kids van Macheo. Veel lieve woorden en als verrassing nog wat geknutseld. Moest al even slikken toen de kleinste aan mijn been hing 'no go, no go' roepend. Toen ik echt wegliep moest 1 meisje echt heel hard huilen, toen realiseerde ik me dat het voor deze kinderen met een complexe achtergrond, het echt lastig is. Een komen en gaan van mensen. Met zoveel kinderen moet je de huisvader en -moeder delen. Ik haalde wat andere meisjes om haar te troosten, toen er een hele kring met huilende meisjes om me stond hield ik het ook niet meer droog. Inmiddels gaat het weer met de meisjes en er is wat extra aandacht geweest voor hun na mijn vertrek.

Weer thuis
In alle vroegte vertrokken, echt bijna mijn vlucht gemist, ik checkte om 8.05 in terwijl het vliegtuig om 8.30 ging...... Het was geweldig ga alle positieve en blije gezichten enorm missen. Ook het Keniaanse leventje. Maar toen er een hele slinger mensen stond op Schiphol en er als verrassing een etentje bij mij thuis was geregeld voelde ik me ook heel erg thuis.

Ook nu ik terug ben zal ik me blijven inzetten voor Macheo en KOP en de mensen in Thika. Want ik heb door mijn ervaring zelf kunnen voelen, zien dat het keihard nodig blijft. Als er concrete dingen zijn, zal ik dit weer op mijn blog zetten, die blijft in de lucht voor alle acties en dingen uit Thika.

Dank voor al jullie lieve reacties, giften! Asanti sana namens alle blije mensen uit Thika.

Liefs Maaike

Happy kids

Habari people!
Helaas ben ik mijn laatste week in gegaan, zowel ikzelf als alle mensen en kinderen hier vinden dat maar niks. Heel gek, het leek zo lang, maar ineens is het bijna om.

Zoveel geholpen
Dankzij het vele sponsorgeld heb ik zoveel extra's kunnen doen naast mijn eigen inzet bij KOP en Macheo. Vele kinderen krijgen via het foodprogram van Macheo een jaar te eten op school, op deze manier blijven ze tenminste onderwijs volgen want het is vaak hun enige maaltijd van de dag. Ook heb ik vele kinderen blij gemaakt met kleren, speelgoed en uitjes. Er worden nieuwe stooves gekocht voor de scholen omdat de condities nu echt soms slecht zijn, open vuurtjes die natuurlijk uitwaaien en met regen krijgen de kinderen soms pas in de namiddag hun eten. Ook een social worker via Macheo gaat werk verrichten in Kiandutu, met prioriteit voor kinderen tussen de 0-5 jaar en alles wat daarmee samenhangt. Ze zal samenwerken met de social workers van Macheo en natuurlijk met KOP. Echt geweldig.

Nieuwe uniformen
22 kinderen hebben nieuwe uniformen gekregen, allen oud KOP kinderen, bijna allemaal geen schoenen hadden, dus hoognodig! Het is zo moeilijk, er moeten keuzes gemaakt worden want er zijn zoveel anderen die ook geholpen zouden moeten worden. De uniformen zijn gemaakt door een vrouw die een autistisch kindje heeft en dus lastig kan werken, door deze klus kan gelukkig ook haar andere kind weer naar school. De kinderen zitten op verschillende scholen. De foto's zijn alleen van de kinderen van de school in Kiandutu. Het blijft vreemd als mzungu temidden van een paar blije kinderen te staan en vele anderen die je niet kunt helpen maar het zo hard nodig hebben. Goed, dat is de werkelijkheid hier. Blij zijn met de mensen die je wel kunt helpen. Iedereen is zo dankbaar.

Zoals jullie allang hadden gelezen, Kenia laat me niet meer los, nog altijd geniet ik van dit avontuur en hoop ik me blijvend in te kunnen zetten voor de vele kinderen hier.

Nog eventjes en ik ben weer in het iets warmer wordende kikkerlandje, ik verheug me op het wederzien van iedereen maar zal flinke heimwee hebben naar mijn leventje hier in Thika...

Liefs Maaike