Highlights vanuit Kenia

Heerlijk alles is hier pole sana. De invulling van een dag gaat eigenlijk vanzelf. De structuur die wij hebben in NL is slechts een beetje toepasbaar.

Gisteren heb ik even bijgekletst met vele mensen op kantoor en Marnix. Al snel besloot ik mee te gaan naar Kiandutu. Eén van de sloppenwijken waar ik veel kwam vorig jaar omdat de gezondheidspost daar is (Kiandutu Outreacht Project). Ik ging mee met Joan en Simon in de auto. Eerst nog even een kind van school halen en met de huismoeder afzetten bij het ziekenhuis. Oja, nog even naar de bank. Nog even een sim-kaart kopen. Voor mij niks nieuws, voor mij al ‘gewoon’. Onderweg doe je van alles voordat je daadwerkelijk bij je doel bent. Het was vertrouwd Kiandutu in te rijden. Alhoewel, zelden deed ik dat met de auto. Er was weinig veranderd. Overal kids, veel vuil. ’s Avonds is er nu verlichting. Dit is veiliger voor iedereen. Ook is er nu wat meer sanitair. Maar nog altijd zéér weinig waterplekken. KOP was eigenlijk onveranderd. Wat nieuwe mensen maar de meeste kende ik nog wel. Fijn er weer te zijn. In Kenia is het zeer onbeleefd eten af te slaan, dus we aten wat van hun lunch mee. Ik gaf wat klein speelgoed aan de kids. Wow, echt het blijft zo bizar dat een klein poppetje die wij gratis bij de supermarkten krijgen in NL de kids hier ZO BLIJ maakt. Een dikke glimlach en verwondering.

In Kiandutu kan zelfs social worker Joan, die niet in de slums woont niet alleen lopen. Ik als mzungu zowieso niet. Vorig jaar haalde Charles mij altijd op bij een veilig punt en bracht me daar weer terug. Leuk om op de terugweg met hem terug te wandelen.

Terug nog op kantoor wat kindsponsordingen regelen en daarna mee-eten met huis Rood. Te leuk direct kwamen de kids met fotos van mij, die ze ergens in een mapje hadden.

Education Project
Vandaag eerst wat overleggen op kantoor gehad en toen weer vertrouwd mee naar het Education project. Er zijn in totaal 18 scholen. Toen ik vorig jaar vertrok waren er slechts 7. Het was echt fantastisch te zien hoeveel er in zo'n korte tijd met al het sponsorgeld is gebeurd. Nieuwe gebouwen, nieuwe toiletten, nieuwe keukens, zelfs het voedsel is gevarierder. In de minitruck met Yvonne, John en Chege op pad. De scholen liggen erg afgelegen dus ik heb ook veel van de omgeving gezien.

De headteachers zijn allemaal even betrokken en ook dankbaar voor de hulp van Macheo. Echt heel mooi om te zien. Ik kan echt oprecht zeggen dat al het geld wat door bv. de dam tot damloop maar ook door vele andere sponsoren goed terecht is gekomen. De hulp blijft echt zo noodzakelijk. Het went nooit om kinderen broodmager en zonder schoenen op de scholen te zien. Ze gaan gelukkig naar school en ik zag met mijn eigen ogen dat ze te eten kregen via het programma van Macheo. Er is dus hoop voor deze kinderen dat door de hulp van Macheo ze betere kansen krijgen dan dat hun ouders ze kunnen geven.

Ik denk dat ik iedere dag wel een bericht kan posten zoveel is er te vertellen! Tot snel dus maar weer. Ik zit nu in het donker op een stoepje dit te schrijven omdat we in het vrijwilligershuis geen internet hebben en wel op kantoor en iedereen is net naar huis.
Grtz Maaike