(Over)leven in Kenia

Vandaag weer in Kiandutu Slum geweest en de afgelopen dagen weer met allerlei dingen bezig geweest die zo onwerkelijk zijn maar de keiharde waarheid hier in dit stuk Kenia. Veel ondervoedde kinderen, kinderen die op alleen straat lopen, zelfs als ze autistisch zijn. Macheo probeert via haar social workers, counselors, nurse zoveel mogelijk zorg te bieden waar er geen opvang is in het ziekenhuis of waar de omstandigheden van geen geld, eten en of zorg voor kinderen. Ook helpt Macheo gevallen van verkrachting. Het is te erg om in detail te treden maar meisjes onder de 10 jaar worden met hun lichamelijke gevolgen medisch geholpen door Macheo. Ook is er veel zorg voor de traumaverwerking maar ook de veiligheid van een kind staat voorop. Veel mensen zijn enorm geraakt door dit sort gevallen. Ik ook nog steeds. Helemaal omdat ik afgelopen week 2z naar Nairobi ben geweest om z'on meisje te bezoeken in het ziekenhuis. Zondagochtend was ik met 2 dames van de KLM bij een meisje. Zij hadden zóveel veel lieve dingen meegebracht voor dat meisje, TOPPERS! Ook kreeg Macheo heel veel spullen wat de hele crew had meegesjouwd. Zoveel kinderen worden dankzij zoveel lieve mensen geholpen door spullen te doneren/mee te nemen naar Kenia en donaties. Ik krijg vaak de vraag van mensen of ik niet radeloos wordt van alles om mij heen. Echt overal op scholen, in Kiandutu zie je zóveel kinderen die je het liefst wilt oppakken en meenemen. Helaas heeft Macheo Children's Centre maar plek voor 56 kinderen en enkele rescue cases. Nee ik ben niet radeloos, ben vooral blij dat we zóveel kinderen wel kunnen helpen bij Macheo. Eigenlijk 'niets' maakt hier al het verschil. Ik relativeer enorm en ben eigenlijk vooral heel erg gelukkig dat ik in NL werkelijk helemaal NIETS te klagen heb en ik hier voorlopig mee kan doen om de mensen die elke dag moeten overleven een klein beetje te helpen. En dat kleine beetje maakt net verschil voor de toekomst van een kind. Goed ik laat me weer helemaal meeslepen, ik ben ook eerlijk ik mis NL echt wel, ook al komt NL af en toe via mensen mijn kant op of via de post lieve dingen. En is het heus een uitdaging om elke dag uren zonder stroom te zitten enzovoorts enzovoorts. The Kenyan way bevalt me, leef met de dag. Je weet niet wat er morgen gebeurd. Dikke kussen