Na heerlijke hectische weken bij Macheo vertrok ik eind oktober richting NL. Als vakantie
& om mijn visum te verlengen. Het wederzien was weer zo fijn met familie en vrienden. Totaal onverwacht werd het gezellige feestje in NL onderbroken na een keiharde val van een trap. Een ambulance moest me afvoeren en ik belandde op de IC en daarna nog lang op neurologie. Ik herinner mij maar gedeelten. Ik bleek allerlei zeer ernstig hoofdletsel te hebben. Ook na het ziekenhuis
volgde een tijd van mantelzorg en revalidatie. Langzaam bij beetje elke week
ging het iets beter. Pas na lange tijd kon ik verder lopen dan een paar meter.
Veel ziekenhuiscontroles, nog meer verstandige adviezen die ik moest volgen om
vooruitgang te boeken. Achteraf bezien waren de 1e 2 maanden meer dan een beproeving - zelfs met 4 soorten pijnstilling
waaronder 2 verschillende soorten morfine was de pijn bizar en de hele dag
kotsmisselijk. Ik was blij met elke
verlichting van pijn. Wel werd ik dan zwaar overmoedig. Mede dankzij de artsen die maar bleven herhalen dat ik veel geluk in vele opzichten heb gehad was ik blij met elke vooruitgang.
De onophoudelijke lieve dingen van zovelen, de mega pijnstilling, tijd & beleid zorgden ervoor de ik elke wk iets beter werd. Vele controles in het ziekenhuis, waar ik x op x een standje kreeg dat ik veel te snel wildde en meer rust moest houden.
Zonder alle vele lieve familie=leden en vrienden weet ik niet hoe het had gemoeten. Wat is gezondheid toch belangrijk. Ineens als je niks meer kunt, realiseer je je maar 1 ding. NIKS is vanzelfsprekend en voor altijd. Gelukkig blijf ik ook als patient stik eigenwijs. Yap, altijd my way.en altijd weer net anders dan mensen adviseren. Ondanks dat ik alles sneller wilde dan protocollen voorschreven ga ik nog altijd elke wk een stukje beter. En ja, ook af en toe wat minder als ik teveel heb gedaan, ik weet dan wat me te doen staat. .
De onophoudelijke lieve dingen van zovelen, de mega pijnstilling, tijd & beleid zorgden ervoor de ik elke wk iets beter werd. Vele controles in het ziekenhuis, waar ik x op x een standje kreeg dat ik veel te snel wildde en meer rust moest houden.
Zonder alle vele lieve familie=leden en vrienden weet ik niet hoe het had gemoeten. Wat is gezondheid toch belangrijk. Ineens als je niks meer kunt, realiseer je je maar 1 ding. NIKS is vanzelfsprekend en voor altijd. Gelukkig blijf ik ook als patient stik eigenwijs. Yap, altijd my way.en altijd weer net anders dan mensen adviseren. Ondanks dat ik alles sneller wilde dan protocollen voorschreven ga ik nog altijd elke wk een stukje beter. En ja, ook af en toe wat minder als ik teveel heb gedaan, ik weet dan wat me te doen staat. .
Gelukkig komt er na regen altijd weer zonneschijn! Eindelijk besloten de
artsen dat het ‘ veilig’ voor mijn hoofd was om te vliegen. Weliswaar nog niet
volledig de oude - still a long way to go - maar het was tijd om door te gaan
waar ik was gebleven ipv fulltime revalideren. Ruim 3 maanden later dan gepland ben ik sinds half februari weer terug in Kenia!
Nog altijd is het geen makkie, niks kan echt nog als vanouds, constant verstandige keuzes maken maar geniet dubbel zo hard van de dingen die wel lukken zonder dreunend hoofd!
Nog altijd is het geen makkie, niks kan echt nog als vanouds, constant verstandige keuzes maken maar geniet dubbel zo hard van de dingen die wel lukken zonder dreunend hoofd!
Ik ben extreem
blij eindelijk weer mee te doen bij Macheo. Na alles wat er
gebeurd is, een gat in mijn geheugen en de paar maanden dat ik niet in Kenia
was is er weer heel veel bij te praten. Beetje bij beetje zal ik weer dingen
oppakken en ook het veld ingaan. Nu is het nog net als in NL pole pole.
Back on track working again! Pole pole (rustig aan) is the only way up! Elke week dat stapje will climb the mountine!!
Liefs Maaike
Geen opmerkingen:
Een reactie posten